zaterdag 7 februari 2015

Een tas vol herinneringen

Ik geef mijn kamer een grote schoonmaak, en vind bij toeval een papieren tas achter een kastje. Gevuld met herinneringen in de vorm van brieven, foto’s en kleine berichtjes.
Ik spit de tas door en mijn geheugen krijgt een royale opfrisbeurt. Dagen waar te lang niet meer aan gedacht zijn, momenten die in vergetelheid raakten en personen waar ik al eeuwen niet mee gepraat heb.  
Er zitten zeker honderd herinneringen in opgeslagen.
De tas is hen helemaal niet waardig, het is een gekreukte, verkleurde, oude tas. Zak is eigenlijk een betere omschrijving.
Ik plof op mijn bed en geef mezelf de tijd om alles goed te bekijken. Herinneringen komen en gaan en vullen mijn hoofd op die manier met dynamiek. Gesprekken die allang gevoerd zijn worden herhaald en gesprekken die waarschijnlijk nooit meer plaats gaan vinden gerepeteerd.

Terwijl ik zo één voor één momenten uit mijn verleden bekijk, vraag ik me af waar deze herinneringen zich al die tijd schuil gehouden hebben.
Ik merk dat ik de momenten die voor mij kostbaar zijn nu gemakkelijk voor de geest weet te halen, terwijl ik er al zeker een jaar geen gedachten meer op los gelaten heb.
Bladerend door de brieven en foto’s realiseer ik me dat het voor mij meer is dan een beeld op fotopapier of een geschreven woord in een brief. Aan beide hangen herinneringen vast, waardoor ze veel meer waard worden dan het gene wat ik daadwerkelijk in handen heb.
Een foto gaat verder dan alleen het moment waarop het genomen is en de mensen die erop staan, denk aan degene die de foto gemaakt heeft en de dag rondom dit ene moment.
Een brief geeft vaak meer informatie weer dan de geschreven woorden zelf, het vertelt tussen de regels door wat de relatie tussen schrijver en lezer is.

Hoewel ik eigenlijk stof van mijn boekenplanken af zou moeten vegen, blaas ik het van herinneringen af die ik al een hele tijd terug verloren ben in mijn, met veel te veel gedachten gevulde, geheugen.
Ik glimlach bij het lezen van deze vergeten woorden en het zien van deze in het verleden gebeurde momenten. Ik geniet.
Het is iets wonderlijks om momenten te herontdekken, ze opnieuw te beleven en zo keer op keer verrast te worden door je eigen verleden. Het einde van de tas begint zichtbaar te worden, maar dat doet me niets. Het zijn niet alleen de tastbare herinneringen die ik in deze tas gevonden heb die me opfleurde, het is ook het moment zelf. Dat straks misschien ook als herinnering in de vergetelheid terecht komt.

Ik denk aan een prachtige quote van Sigmund Freud: “Where do thoughts go, when they are forgotten?”.  Ik probeer een juist antwoord te verzinnen op de vraag die al vele jaren geleden gesteld is, maar stuit niet op een passend respons.

Waar deze herinneringen zich al die tijd schuil gehouden hebben is voor mij een raadsel, al weet ik het antwoord eigenlijk wel. Ze zaten al die tijd in een verschrikkelijke tas, die de pracht momenten niet waardig was. Ik kijk op de klok, terwijl ik in het verleden liep rond te struinen, is de toekomst sneller gekomen dan ik dacht, het is bijna etenstijd. Net nadat ik me dit realiseer word ik geroepen, het eten is inderdaad klaar. Ik kijk mijn kamer rond, echt gepoetst is er niet, al is mijn geheugen aardig opgefrist. Voorzichtig stop ik de herinneringen in een mooi beschilderd kistje. Als mijn hoofd ze niet eerbiedig genoeg kan bewaren door ze te onthouden, is het minste wat ik kan doen ze een waardig thuis geven binnen mijn kamer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen